Academisch Medisch Centrum Universiteit van Amsterdam

Malon Van den Hof (21) is derdejaarsstudent Geneeskunde en zit in het tweede jaar van het honoursprogramma.

Wat heb je tot nu toe gedaan tijdens het programma?
Eén van de leukste ervaringen was het volgen van een patiënt die een niertransplantatie moest ondergaan. Hij kreeg de nier van zijn vriendin. Ik heb een jaar met het koppel meegelopen. In het begin was het best lastig om jezelf een houding te geven. Zo’n patiënt heeft natuurlijk al veel aan zijn hoofd, je bent dan eigenlijk nog een extra last. Gelukkig veranderde dat snel. Ik ging mee naar afspraken en omdat ik medische kennis heb, kon ik na zo’n afspraak vaak zaken verduidelijken en alles nog een keer doornemen. Er komt best veel informatie op de patiënt af tijdens zo’n afspraak. Eigenlijk werd het steeds gezelliger. Ik werd een vast aanspreekpunt voor hem, want de dokters verschillen steeds.

Wat heb je hiervan geleerd?
Het belangrijkste is dat je de weg van de patiënt door het ziekenhuis volgt. Ik ben meer vanuit hem gaan denken. Ik besef nu bijvoorbeeld dat het voor een patiënt, die ’s ochtends allerlei extra dingen moet doen in verband met zijn ziekte, heel moeilijk is al om negen uur in het ziekenhuis te zijn voor een afspraak. Als ik later arts ben, zou ik daar rekening mee houden.

Wat was het hoogtepunt?
Meekijken met de transplantatie zelf. Dat was supertof. Van tevoren kreeg ik van de chirurg die de operatie zou uitvoeren informatie over hoe dat precies gaat met afstoting enzo. De operatie was speciaal omdat je de persoon kent. Gelukkig ging het heel goed. Zo goed zelfs dat ‘mijn’ patiënt als één van de snelste ooit terug naar huis mocht na de operatie.   

Waarom heb je je eigenlijk opgegeven voor het honoursprogramma?
Je kunt, net als iedereen, het reguliere programma aflopen en precies doen wat er van je wordt gevraagd. Ik merkte dat je door op deze manier te studeren absoluut een goede dokter wordt, maar dat er ook veel onderbelicht blijft. Bij het honoursprogramma word je gestimuleerd meer te doen, vooral dingen die je zelf interessant vindt. Die kans om dat te doen heb ik gegrepen.

En wat heb je verder nog gedaan?
Ik heb samen met een vriendin een onderzoek gedaan. We hebben gekeken of geneeskundestudenten banger zijn om ziek te worden vanwege alle medische informatie die ze krijgen dan andere studenten. Hiervoor heb ik driehonderd geneeskundestudenten vergeleken met driehonderd rechtenstudenten. Met enquêtes ben ik langs de collegezalen gegaan.

Is er wat leuks uitgekomen?
Als je kijkt naar het hele onderzoek zijn er geen verschillen tussen de twee groepen, maar als je kijkt naar specifieke vragen wel. Studenten geneeskunde blijken bijvoorbeeld bang te zijn om ziek te worden als ze er net wat over hebben gelezen en rechtenstudenten hebben dat niet bij dezelfde tekst. Ik ben nu met een veel groter onderzoek bezig.

Waar gaat dat over?
Ik ben naar de afdeling kindergeneeskunde gestapt voor het onderzoek. Je ziet dat kinderen met kanker steeds vaker genezen, maar door de behandeling van de kanker kunnen er op lange termijn problemen ontstaan, bijvoorbeeld met hun lever. Ik heb een onderzoeksvoorstel geschreven en ben betrokken bij het onderzoek.

Heb je nog wel tijd over voor andere dingen dan de studie?
Jazeker. Eigenlijk heb ik het idee dat ik er niet eens zo heel veel tijd instop, terwijl het wel heel leerzaam is.

Ga je ook naar het buitenland tijdens het traject?
Ja, dat kan wel. Tijdens de zomer volgt iedereen een Summerschool en die kan in het buitenland zijn. Ik ga komende zomer drie weken voor tropengeneeskunde naar Indonesië. Je leert dan over tuberculose en malaria en je bent betrokken bij het ziekenhuis daar. Ik heb er heel veel zin in.

Zou je aankomende studenten aanraden het honourstraject te volgen?
Ja, maar je hebt wel een speciaal karakter nodig. Je moet leergierig en gedisciplineerd zijn. Je moet het doen omdat je geneeskunde echt leuk vindt, niet omdat het goed staat op je cv.