08 mei 2019 | Verhaal

Anna Reynvaan Lezing over familieparticipatie

De Australische hoogleraar Verpleegkunde Wendy Chaboyer houdt 16 mei in de Stadsschouwburg Amsterdam de 21e Anna Reynvaanlezing over patiënt- en familieparticipatie in de zorg. “De hele zorg kan leren van het werk op de kinderafdelingen”, stelt Chaboyer. “Daar is familieparticipatie al heel lang de norm.”

Chaboyer is al sinds de eeuwwisseling actief op het gebied van patiënt- en familieparticipatie in de verpleegkundige zorg, in eerste instantie als IC-verpleegkundige. “We zagen letterlijk dat patiënten bang waren om van de intensieve zorg op de IC naar de meer anonieme omgeving van de zaal te verhuizen. In die tijd begonnen we daarom met het aanstellen van zogeheten “liaison-verpleegkundigen”, die als een soort brug tussen de IC en de zaal de patiënt begeleiden en voor een soepele overdracht zorgen tussen de beide afdelingen.”

Foto: Sake Rijpkema
Foto: Sake Rijpkema

Bij wijze van een praktisch advies voor ‘patiëntgerichte zorg in de praktijk’ ziet Chaboyer drie niveaus waarop een cultuuromslag kan worden ingezet. “Op individueel niveau zullen zorgprofessionals moeten leren dat ze net zoveel moeten luisteren naar, als vertellen tegen een patiënt en de naasten. Leer je patiënt kennen!”, zo drukt zij al haar collega’s op het hart. “Op het niveau van het ziekenhuis moet de organisatie goed worden doorgelicht. Hoe is de logistiek geregeld? Dat kan bijvoorbeeld betekenen dat je afscheid moet nemen van het starre begrip ‘bezoekuren’. Familieleden zijn idealiter immers geen passief bezoek, maar actieve betrokkenen bij de zorg. Op macroniveau tenslotte, dus op het niveau van onderzoek, beleid en politiek moet ook de stem van de patiënt en de familie een centrale plek krijgen”, aldus Chaboyer.

Chronisch tekort

Gevraagd naar een oplossing voor het hardnekkige Nederlandse probleem van een chronisch tekort aan verpleegkundigen, moet Chaboyer het antwoord helaas schuldig blijven. “Voor dat probleem is familieparticipatie in ieder geval géén oplossing, want het werk van een verpleegkundige wordt er wel leuker door, maar niet minder.”

Tekst: Rob Buiter