13 feb 2020 | Verhaal

"Met een leeftijdgenootje praat je makkelijker"

Wie net begint als verpleegkundige en dan ook nog op de kinderafdeling, komt vroeg of laat een bijna-leeftijdgenoot tegen. Is dat ingewikkeld of juist niet? En hoe is dat voor de patiënt? We spreken af met verpleegkundige in opleiding Jochem en patiënt Jasmin, die slechts vier jaar schelen.

Jasmin is in haar jonge leven al vijftien keer opgenomen en zeven keer geopereerd. Toch vindt ze het nog steeds leuk om naar het ziekenhuis te gaan. Hoe kan dat nou? Jasmin moet lachen. “Dat heeft ook met het ziekenhuis te maken. Vroeger was dit bijna mijn tweede huis. Ze zorgen er hier voor dat het leuk is en er is van alles te doen natuurlijk. Ik ben een keer gefilmd voor iets op televisie en in de periode dat mijn nier werd verwijderd, is er een les gegeven voor studenten; daar mocht ik toen bij zijn. Maar ook zonder dat hoef je je in het Emma Kinderziekenhuis niet te vervelen.”

Behalve leuk vindt Jasmin het ook erg boeiend. Zo boeiend zelfs, dat ze al vroeg wist dat ze zelf verpleegkundige wilde worden en daar nooit meer van af is geweken. Van haar ouders hoorde ze dat ze al op jonge leeftijd alle procedures kende. “Dan moest er bijvoorbeeld vaak bloed worden geprikt en dan wist ik precies dat ik mijn vuist zo en zo moest doen. En ik kende de volgorde van bepaalde onderzoeken goed.”

Biologie is leuk

Jochem herkent dit wel: hij is in het vak terechtgekomen omdat hij als kind twee keer in het ziekenhuis heeft gelegen. “Alles wat er gebeurde vond ik meteen erg interessant. Ik wilde in het ziekenhuis werken! Op school was biologie een van mijn favoriete vakken. Ik wilde precies weten hoe het menselijk lichaam in elkaar stak.” Jochem voelde er niet voor om medicijnen te studeren, omdat hij een praktijkmens is. “Ik heb bewust gekozen voor verpleegkunde en koos voor hbo-V. In de vier jaar dat je de opleiding doet, loop je elk jaar een stage.”

Stage lopen

Jochem kwam meteen in het Amsterdam UMC terecht, op locatie AMC. “Ik volgde eerst het programma Intensieve Zorg, gericht op de acute en intensieve zorg in ziekenhuizen. Maar het was iets te intensief voor mij, dus ik ben doorgegaan met de reguliere opleiding hbo-Verpleegkunde. Vervolgens heb ik in een verzorgingshuis stage gelopen en daarna in de thuiszorg. En nu loop ik dus stage in het Emma Kinderziekenhuis.. Daar heb ik Jasmin leren kennen.”

Loslaten

Was het niet vreemd voor Jasmin om zo’n jonge verpleegkundige aan haar bed te krijgen? “Eerlijk gezegd helemaal niet. Met verpleegkundigen die niet zoveel ouder zijn, kun je vaak ook goed praten.” Jochem: “Het is soms wel vreemd dat je als verpleegkundige moet zeggen wat een patiënt moet doen, terwijl die maar een paar jaar jonger is dan jij. Je voelt je soms een beetje de ouder, terwijl je dat in leeftijd natuurlijk nog lang niet bent.” Jasmin: “Voor mij is het eigenlijk gekker dat ik nu zelf die opleiding volg. Soms weet ik dingen gewoon al . Dat moet je wel loslaten.”

Vier liter water

Jasmin heeft door haar ziekte nog maar één nier, de andere moest worden verwijderd. Op die ene nier is ze natuurlijk erg zuinig. Met behulp van medicatie, een zoutarm dieet en door veel te drinken – Jasmin moet dagelijks vier liter water drinken – hopen ze te voorkomen dat zich meer nierstenen vormen. “Dat water drinken was eerst wel erg lastig. Vier liter is heel veel! Maar nu ben ik dat zo gewend. Ook ben ik trouw met mijn medicatie en mijn dieet. Ik weet natuurlijk goed waar ik het voor doe.”

Leuker dan de artsen

Jasmin vertelt dat je goed merkt dat het Emma Kinderziekenhuis een academisch ziekenhuis is. “Ze leggen hier veel uit aan het bed. Verpleegkundigen zeggen bovendien gerust: ‘Ik ben in opleiding.’ Ze vertellen vaak precies wat ze doen.” Jochem: “Als verpleegkundige sta je het dichtst bij de patiënt. Je staat tussen de arts en de patiënt in eigenlijk.” Dat vindt Jasmin ook: “Je ziet de verpleegkundige veel vaker, en hij of zij voert de meeste handelingen uit. Soms vinden wij de verpleegkundigen veel leuker dan de artsen!” Jasmin hoopt dat ze ooit ook stage mag lopen in het Emma Kinderziekenhuis. “Ik zal wel eerst HBO-V moeten doen dan. Pas aan het einde van het tweede jaar kun je in het ziekenhuis stage lopen. Maar ik wil ook graag nog in het buitenland stage lopen,” zegt ze enthousiast. “Ik wil zeker doorleren. Misschien zelfs wel mijn kinderaantekening halen en dan een kinderspecialisme doen!”


Jochem van Schuppen is 21 en is verloofd. Hij houdt erg van sporten: voetbal, tennis en squash en hij kookt graag. Hij zit in het vierde jaar van de opleiding HBO-Verpleegkunde en loopt stage in het Emma. Hij weet nog niet zeker welk specialisme hij gaat kiezen.

Jasmin Ltaief (17) houdt van koken en gaat graag met haar vriendinnen naar de stad. Ze volgt in Almere de opleiding mbo-Verpleegkundige van het ROC Flevoland. Toen zij anderhalf jaar oud was, kwamen artsen in Tunesië – waar ze toen op vakantie was – erachter dat ze een vrij zeldzame stofwisselingsziekte heeft: cystinurie. Door deze ziekte heb je vaak nierstenen..

Meer verhalen uit het Emma Kinderziekenhuis? Klik hier!

Tekst: Sarah Saarberg
Foto: Nienke Elenbaas