07 dec 2017 | Verhaal

Vrijwilligersdag

Maar liefst 320 vrijwilligers heeft Irene Cabri onder haar hoede. Mensen die op allerlei plekken in het ziekenhuis net dat beetje extra aandacht kunnen geven aan patiënten en hun verwanten dat de ziekte draaglijk maakt. Vanwege de Nationale Vrijwilligersdag op donderdag 7 december staan ze in het zonnetje.

Ze vallen vaak niet op, maar in het AMC lopen vrijwel altijd vrijwilligers rond, zelfs in de avonduren en in het weekend. De in totaal 320 vrijwilligers zijn onderverdeeld in zo’n dertig teams, die bij toerbeurt aanwezig zijn. Ze worden aangestuurd door Irene Cabri, hoofd Bureau Vrijwilligerswerk. Zij verdeelt de mensen over de plekken waar ze goed werk kunnen doen: de Spoedeisende Hulp, verpleegafdelingen, de EKZ-speelkamers, maar ook in Behandelcentrum Q2, waar patiënten chemokuren krijgen. Onbetaalde krachten die zich aanmelden via de website, vervolgens door Irene Cabri persoonlijk worden ontvangen en beoordeeld op hun persoonlijke inzetbaarheid.

Irene Cabri zit in het midden, achter de bestuurder
Irene Cabri zit in het midden, achter de bestuurder

Irene Cabri: “Vaak hebben mensen een verkeerd beeld van vrijwilligers, namelijk dat het niet uitmaakt wie je wat laat doen, als de taak maar wordt uitgevoerd.  
Dat zie ik totaal anders. Ik geloof in het principe van de juiste persoon op de juiste plaats. Iemand kan zich aanmelden met het voornemen te gaan werken met kinderen. Maar als ik dan met zo iemand praat, kan er een heel andere plek in mijn hoofd opkomen. Ik kijk naar het karakter, hoe mensen overkomen en breng ze soms op andere ideeën. Bijvoorbeeld iemand die van nature heel druk is, moet je niet plaatsen op Neurologie of Oncologie. Belangrijk is mensen neer te zetten op een plek waarop ze optimaal kunnen functioneren.”

Wat voor werk doen vrijwilligers in het AMC zoal? 
“Alles van het duwen van een rolstoel of het geven van een arm aan mensen die slecht ter been zijn, tot het runnen van een kunstatelier voor patiënten die hier lang liggen, of een yoga-uurtje geven aan de ouders van kinderen die in het EKZ zijn opgenomen.”

Kunnen die taken ook worden gedaan door het betaalde personeel? 
“Ik vind het belangrijk dat er onderscheid blijft bestaan tussen betaald en onbetaald werk. De basiszorg moet altijd doorgaan, ook zonder vrijwilligers. Maar de vrijwilligers zijn de slagroom op de taart. Zij bieden de warme hand op de schouder. Het zijn mensen die even meegaan met de patiënt, die een praatje maken, een luisterend oor bieden. Die zeggen: ‘Zal ik even bij u blijven? Een kopje thee voor u halen?’ 

“Bijzonder is ook dat patiënten met soortgelijke problematiek elkaar kunnen leren kennen dankzij het aanbod. Zo hebben wij het kunstatelier op F6, een eenvoudige tafel waaraan maximaal zeven mensen kunnen aanschuiven. Daar komen patiënten die vaak al lang op dezelfde afdeling liggen, maar zonder onderling contact. Dan maak je opeens mee dat twee zieke moeders met dezelfde zorgen elkaar daar leren kennen. Die vinden elkaar en putten daar kracht uit. Dat is van grote waarde.”

En als vrijwilligers eenmaal op een bepaalde afdeling geplaatst zijn, dan blijven ze dat werk jaar in, jaar uit doen? 
“Nee, ze kunnen veranderen van functie. Soms ‘haal’ ik mensen ook ergens weg als ik denk dat ze ergens anders nog meer tot hun recht komen. Zo blijft het voor vrijwilligers zelf ook interessant aan de slag te blijven. Gevolg is dat mensen jarenlang hier vrijwilliger blijven.”

Kost vrijwilligerswerk doen in het AMC veel tijd? 
“Dat wisselt per persoon. Sommigen komen twee à drie dagdelen per week, anderen één dagdeel per maand. Dat hangt er ook vanaf of mensen hiernaast een betaalde baan hebben.”

Moet het AMC moeite doen om aan vrijwilligers te komen? 
“Nee. We werven nooit.  Mensen melden zich spontaan aan via de site, of ze horen via-via over het werk. Ik zeg wel eens ‘nee’ tegen goede mensen die zich aanmelden, omdat ik geen passende plek voor hen heb. En soms melden zich mensen aan die hier in het ziekenhuis verdriet hebben liggen, zoals een overleden dierbare. Die willen dan iets terugdoen voor het ziekenhuis. Die mensen raad ik dit werk vaak af, die hebben hier nog te veel verdriet liggen.”

“Belangrijk is te begrijpen dat mensen anderen niet alleen helpen omdat die ander daaraan behoefte heeft, maar zeker ook omdat hulp bieden waar die nodig is bevredigend is. Je krijgt er zelf een goed gevoel van, als je een ander helpt. Eigenlijk is dat de belangrijkste drijfveer om vrijwilligerswerk te gaan doen. Je moet er zelf lol in hebben.”

Tekst: Mieke Zijlmans
Foto: Peter Lowie